บริการรับจองโรงแรม ที่พัก รีสอร์ทในพังงา ด้วยราคาสุดพิเศษ ถูกสุดๆ พร้อมข้อมูลการท่องเที่ยว

เพิ่มขนาดตัวอักษร ตัวอักษร ลดขนาดตัวอักษร
อุทยานแห่งชาติเขาหลัก-ลำรู่

อุทยานแห่งชาติเขาหลัก-ลำรู่

อุทยานแห่งชาติเขาหลัก-ลำรู่ จังหวัดพังงา ประเทศไทย: ครอบคลุมพื้นที่ อำเภอท้ายเหมือง, อำเภอกะปง, อำเภอตะกั่วป่า, และ อำเภอเมืองพังงา ตั้งอยู่ที่กิโลเมตรที่ 33 ทางทิศใต้ของอำเภอเมืองตะกั่วป่าไปตามทางหลวงหมายเลข 4

อุทยานแห่งชาติเขาหลัก-ลำรู่ เดิมเป็นเพียงวนอุทยาน ป่าชายทะเลเขาหลัก ต่อมานายสมจิต สูงสง่า ผู้ใหญ่บ้านหมู่ที่ 3 ตำบลกะปง อำเภอกะปง จังหวัดพังงา ได้มีหนังสือต่อรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ เมื่อวันที่ 26 กันยายน 2527 ขอให้พิจารณาประกาศจัดตั้งพื้นที่ป่าบริเวณอำเภอกะปงและป่าใกล้เคียงให้เป็นป่าอนุรักษ์ เพื่อเป็นการอนุรักษ์พื้นที่ป่าต้นน้ำลำธารที่สำคัญของจังหวัดพังงา ซึ่งมีสภาพป่าที่อุดมสมบูรณ์ มีสัตว์ป่าชุกชุม

นอกจากนี้ภายในอุทยานแห่งชาติยังมีแหล่งท่องเที่ยวทางธรรมชาติที่สวยงามหลายแห่งโดยเฉพาะน้ำตกขนาดเล็กและขนาดใหญ่ จึงได้ดำเนินการจัดตั้งเป็นอุทยานแห่งชาติลำดับที่ 66 เมื่อวันที่ 30 สิงหาคม 2543 ใช้ชื่อว่า อุทยานแห่งชาติเขาหลัก-ลำรู่ ครอบคลุมพื้นที่ 78,125 ไร่หรือ 125 ตารางกิโลเมตร นอกจากนี้ยังมีที่พักและรีสอร์ทเปิดให้บริการในพื้นที่อุทยานแห่งชาติ

ภูมิประเทศโดยทั่วไปเป็นเทือกเขาสูงชันสลับซับซ้อน ได้แก่ เขาหลัก เขาลำรู เขาแสงทอง เขาไม้แก้วและเขาปลายบางโต๊ะ มียอดเขาสูงที่สุดประมาณ 1,077 เมตร จากระดับน้ำทะเล เป็นต้นกำเนิดของแม่น้ำสายสำคัญ ๆ ของจังหวัดพังงาได้แก่ แม่น้ำตะกั่วป่า, แม่น้ำพังงารวมทั้งคลองและลำห้วยลำเล็กๆ มากมาย ส่วนบริเวณที่ตั้งของที่ทำการอุทยานแห่งชาติเขาหลัก–ลำรู่ เป็นพื้นที่ชายฝั่งที่ติดกับทะเล จัดเป็นระบบนิเวศหาดหิน ระบบนิเวศหาดทรายและกลุ่มประการัง

อุทยานแห่งชาติเขาหลัก-ลำรู่ ตั้งอยู่ทางฝั่งทะเลตะวันตกของฝั่งทะเลอันดามัน จึงได้รับอิทธิพลจากลมมรสุมตะวันตกเฉียงใต้และลมมรสุมตะวันออกเฉียงเหนือ ทำให้มีฝนตกเกือบตลอดทั้งปี มีฤดูกาลเพียง 2 ฤดู คือฤดูร้อน เริ่มตั้งแต่เดือนมกราคมถึงเดือนเมษายน ฤดูฝนเริ่มตั้งแต่เดือนพฤษภาคมถึงเดือนธันวาคม โดยจะมีฝนตกชุกทั่วทุกพื้นที่

ป่าไม้ในอุทยานแห่งชาติเขาหลัก-ลำรู่ พื้นที่ส่วนใหญ่ปกคลุมไปด้วยป่าที่อุดมสมบูรณ์และก็มีบางพื้นที่ถูกบุกรุกจากฝีมือของมนุษย์ ต้นไม้ส่วนใหญ่เป็นต้นไม้พื้นเมืองมีทั้งต้นที่ออกดอกผลและให้ร่มเงาอย่างต้นยาง นอกจากนี้ยังมีพื้นที่บางส่วนเป็นฝั่งทะเลพื้นดินเป็นหาดทราย

ป่าดิบชื้น โดยมีโครงสร้างป่าในแนวตั้งแบ่งเป็น 3 ชั้นเรือนยอดคือ เรือนยอดชั้นบนประกอบด้วยพรรณไม้วงศ์ยางได้แก่ ยางขน ยางปาย ยางมันหมู ยางกล่องเป็นต้น เรือนยอดชั้นกลาง ประกอบด้วย มะปริง ยางขาว โพบาย พลับพลา เรือนยอดชั้นล่างประกอบด้วย นวล นกนอน เปล้า จิกเขา จิกนม พลองขาว มะเม่าดง สลัด
ป่าชายหาด เป็นสังคมพืชที่ขึ้นอยู่บริเวณชายฝั่งทะเลที่เป็นดินทรายและบริเวณฝั่งทะเลที่เป็นโขดหินกระจายอยู่ทั่วไป พรรณไม้ที่ขึ้นอยู่ในป่าชายหาดจัดเป็นพืชทนเค็ม เนื่องจากได้รับอิทธิพลจากไอเค็มของน้ำทะเล บริเวณชายฝั่งที่ติดกับทะเล พรรณไม้ที่พบได้แก่ กระทิง หูกวาง จิกเล
ป่าชายเลน ที่ส่วนสืบพันธุ์ถูกน้ำทะเลพัดพามาติดที่ชายฝั่ง สามารถงอกตั้งตัวและเติบโตอยู่ได้ ได้แก่ แสมทะเล ฝาดแดง ตะบูนขาว เล็บมือนาง ถั่วขาว พังกาหัวสุมดอกแดง โกงกางใบเล็ก โกงกางใบใหญ่ จีง้ำและตาตุ่มทะเล

ในพื้นที่เล็กๆ ใกล้กับชายฝั่งยังมีป่าชายทะเลที่หลากหลายรวมทั้ง จิกทะเล มะม่วงหิมพานต์ และลำเจียก