บริการรับจองโรงแรม ที่พัก รีสอร์ทในพังงา ด้วยราคาสุดพิเศษ ถูกสุดๆ พร้อมข้อมูลการท่องเที่ยว

เพิ่มขนาดตัวอักษร ตัวอักษร ลดขนาดตัวอักษร
อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะสิมิลัน
อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะสิมิลัน
อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะสิมิลัน

อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะสิมิลัน มีชื่อเสียงโด่งดังและเป็นหมู่เกาะที่ได้รับการยกย่องจากนิตยสารสกินไดวิ่งของอเมริกาว่าเป็นหมู่ เกาะที่มีความสวยงามทั้งบนบกและใต้น้ำซึ่งติดอันดับความงามเป็น 1 ใน 10 ของโลก ซึ่งมีช่วงฤดูกาลที่เหมาะสมสำหรับการท่องเที่ยวมากที่สุดคือ ระยะปลายเดือนธันวาคมถึงกลางเดือนเมษายน ในเดือนมีนาคมจะเป็นช่วงที่อากาศดีที่สุด น้ำใสและไม่มีมรสุม

หมู่เกาะสิมิลันได้ประกาศเป็นอุทยานแห่งชาติ เมื่อปี พ.ศ. 2525 โดยได้มีพระราชกฤษฎีกากำหนดให้บริเวณที่ดินหมู่เกาะสิมิลัน ในตำบลเกาะพระทอง อำเภอคุระบุรี จังหวัดพังงา ที่ครอบคลุมพื้นที่ 128 ตารางกิโลเมตรหรือประมาณ 80,000 ไร่ อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะสิมิลันประกอบด้วยหมู่เกาะต่างๆ ทั้งเก้าเกาะที่ตั้งอยู่บนชายฝั่งตะวันตกของทะเลอันดามันในมหาสมุทรอินเดียสภาพแวดล้อมบนเกาะต่างๆสมบูรณ์ ภูมิประเทศทั่วไปประกอบด้วยหน้าผา เขาหินแกรนิตสูงชัน โขดหินรูปร่างแปลกตาเกิดจากการปะทุของแมกมาร้อนจากภูเขาไฟในช่วงระยะเวลาของยุคเทอร์เทียรีถึงยุคครีเตเชียส เมื่อ 65 ล้านปีที่แล้วและได้รับอิทธิพลจากการกัดเซาะของคลื่นทะเลโดยตรง จึงทำให้มีลักษณะเว้าแหว่งไม่เป็นระเบียบ

หมู่เกาะสิมิลัน หมู่เกาะกลางทะเลอันดามันเป็นภาษายาวีหรือมลายู แปลว่า "หมู่เกาะทั้ง 9" ซึ่งประกอบไปด้วย เกาะน้อยใหญ่ 9 เกาะด้วยกัน เรียงตัวตามแนวทิศเหนือไปทิศใต้ได้แก่ เกาะบอน เกาะบาง เกาะสิมิลัน เกาปายู เกาะห้า เกาะเมี่ยง เกาะปาหยัน เกาะปายังและเกาะหูยง ในปี 2541 ได้ผนวกรวมเกาะตาชัย ที่อยู่ทางเหนือของเกาะบอนและหมู่เกาะสิมิลันทำให้มีพื้นที่ทั้งหมด 140 ตารางกิโลเมตร

หากนักท่องเที่ยวที่จองโรงแรมเขาหลักหรือภูเก็ตไว้แล้ว ต้องการเดินทางมาเที่ยวที่อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะสิมิลันก็สามารถจองทัวร์จากตัวแทนทัวร์ในท้องที่ได้ หรือหากต้องการพักในอุทยานแห่งชาติก็สามารถติดต่อเช่าบ้านพักได้ที่สำนักงานอุทยานแห่งชาติในหมู่เกาะสิมิลันได้



อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะสิมิลัน อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะสิมิลันประกอบด้วยพื้นดินที่เป็นเกาะต่างๆ เขาหินแกรนิตสูงชัน หาดทราย โขดหินลักษณะรูปร่างต่างๆ ชายฝั่งของเกาะต่างๆ มีลักษณะเว้าแหว่งไม่เป็นระเบียบ เนื่องจากตั้งอยู่ในส่วนทะเลนอกได้รับอิทธิพลจากการกัดเซาะของคลื่นทะเลโดยตรง เรียงตัวตามแนวทิศเหนือใต้ พื้นน้ำเป็นส่วนหนึ่งของทะเลอันดามัน มหาสมุทรอินเดียตะวันออก บริเวณไหล่ทวีปติดชายฝั่งตะวันตกของจังหวัดพังงาและประเทศพม่า คู่ขนานกับแนวเกาะนิโคบาร์ ที่เป็นไหล่ทวีปของประเทศอินเดีย ตามชายหาดหรือสันทรายจะไม่มีดินเลนให้เห็นจึงเป็นชายหาดที่ขาวสะอาด สวยงาม อนุภาคทรายมีขนาดเล็กละเอียด ส่วนที่เป็นยอดเขาจะเป็นเขาโดดสูงชัน ยอดเขาสูงสุดมีความสูง 244 เมตร จากระดับน้ำทะเล บางเกาะมีลักษณะแบนราบล้อมรอบด้วยเนินทรายและแนวปะการัง

ฤดูร้อนเริ่มตั้งแต่กลางเดือนกุมภาพันธ์และสิ้นสุดเดือนพฤษภาคม ฤดูฝนเริ่มตั้งแต่กลางเดือนพฤษภาคม - เดือนตุลาคม อุณหภูมิเฉลี่ยตลอดปี 27 องศาเซลเซียส ความชื้นสัมพัทธ์อยู่ในเกณฑ์สูงเฉลี่ยตลอดปีประมาณ 83 % ปริมาณน้ำฝนแต่ละปีเฉลี่ย 3,560 มิลลิเมตร ปริมาณการระเหยของน้ำแต่ละปีเฉลี่ย 1,708 มิลลิเมตร ช่วงฤดูฝนเป็นช่วงที่ได้รับอิทธิพลของลมมรสุมตะวันตกเฉียงใต้ นอกจากจะทำให้ฝนตกหนักแล้ว ท้องทะเลยังมีคลื่นลมแรง ทำให้การเดินทางไปท่องเที่ยวที่อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะสิมิลัน อุทยานจะปิดตั้งแต่วันที่ 1 พฤษภาคม - 31 ตุลาคมของทุกปี เพื่อความปลอดภัยของนักท่องเที่ยวและเปิดฤดูการท่องเที่ยว ตั้งแต่วันที่ 1 พฤศจิกายน - 30

อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะสิมิลัน พืชพรรณสามารถจำแนกออกได้ เป็น 3 ประเภท ได้แก่
ป่าชายหาด มีลักษณะโปร่งพบพันธุ์ไม้กระจัดกระจายมีความสูงไม่เกิน 15 เมตร ได้แก่ หูกวาง จิกเล สารภีทะเล ไม้ยืนต้นขนาดเล็กและไม้พุ่มขนาดใหญ่ความสูงไม่เกิน 10 เมตร เช่น ตะบัน หงอนไก่ทะเล ปอทะเล นอกจากนี้ยังมีไม้พุ่มขนาดเล็ก เช่น ชิงชี่ ก้างปลาทะเล เตยทะเล พืชคลุมดินที่พบ เช่น พืชตระกูลถั่ว พวกถั่วผี ผักราด หญ้าที่พบตามชายหาด เช่น หญ้าหวาย หญ้าขุย ไม้ไผ่ พืชอาศัย ได้แก่ นมพิจิตร ข้าหลวงหลังลาย

ป่าละเมาะ เป็นสังคมของไม้พุ่มที่เจริญเติบโตได้บนดินที่มีความลึกของชั้นดินไม่เกิน 30 เซนติเมตร พรรณไม้ที่พบไม่หนาแน่นมากเช่น กระบองเพชร จันทน์ผา ไม้พุ่มขนาดเล็กที่พบทั่วไปได้แก่ พลอง นกนอน

กุ้งมังกรขนาดใหญ่ ป่าดงดิบ ไม้ยืนต้นขนาดใหญ่ความสูง 20 เมตรขึ้นไปได้แก่ ยางปาย ยูง สะยา ไม้ยืนต้นขนาดรองลงมา ความสูง 15-20 เมตรได้แก่ ขนุนนก เม่า โมกป่า ไม้ยืนต้นขนาดกลางความสูง 10-15 เมตร ที่พบ เช่น กระเบา รักป่า เนียน มักพบไผ่ป่า หวาย ปาล์ม ขึ้นปะปน ไม้เลื้อย ไม้เถาว์ที่พบเช่น พลูฉีก เสี้ยวเครือ นอกจากนี้ยังพบกล้วยไม้และกาฝากเกาะตามกิ่งก้านไม้ขนาดใหญ่

อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะสิมิลัน มีพันธุ์ไม้ที่สำคัญหาพบได้ยาก ได้แก่ ละมุดป่าและงวงช้างทะเล พบเฉพาะเกาะใหญ่ในทะเลอันดามัน พืชที่กินผลหรือใบอ่อนได้ เช่น ละมุดป่า มะปริง มะหวด เนียง ผักหวาน และชิงชี่

bird ปะการังและสิ่งมีชีวิตใต้ท้องทะเล : ใต้ท้องทะเลอุทยานแห่งชาติหมู่เกาะสิมิลันเป็นระบบนิวเศที่มีความซับซ้อนสามารถพบแนวปะการังได้หลายชนิด ปะการังเป็นสัตว์จำพวกไม่มีกระดูกสันหลังอยู่ในไฟลัม Cnidaria ชั้น Anthozoa มีโครงสร้างภายนอกเป็นหินปูนรองรับอยู่ที่ฐานและมีเนื้อเยื่อที่มีชีวิตอยู่ด้านบน สามารถอยู่อย่างโดดเดี่ยวหรือรวมกันหลายตัวเป็นกลุ่ม ปะการังพวกที่เจริญเติบโตในน้ำลึกจะมีลักษณะเป็นก้อนขนาดไม่ใหญ่ ไม่มีการเจริญเติบโตเป็นแนวปะการัง ส่วนปะการังที่เจริญได้ดีในเขตน้ำตื้นจนถึงเขตน้ำลึกประมาณ 50 เมตร มีการเจริญเติบโตแบบรวมเป็นกลุ่มจะเกิดเป็นแนวปะการังขนาดใหญ่ โดยปะการังแต่ละตัวที่อยู่รวมกันจะสร้างโครงสร้างในรูปของหินปูนเป็นรูปร่างต่างๆ กันแล้วแต่ชนิดของ ปะการังนั้นๆ เช่น ปะการังเขากวาง ปะการังสมอง

มีปลายปัจจัยที่สนับสนุนทั้งสภาพแวดล้อม อุณหภูมิที่ดี ความเค็มของน้ำ ระดับคลื่น กระแสน้ำ การตกตะกอนและสารอาหาร แนวปะการังสามารถพบได้ง่ายในทะเลอันดามันเมื่อเทียบกับอ่าวไทย ในทะเลอันดามันปะรังสามารถแบ่งออกเป็นปะการังในน้ำลึกและปะการังในน้ำระดับตื้น ปะการังในน้ำลึกสามารถอาศัยอยู่ได้ที่ระดับความลึกตั้งแต่ 30 เมตรลงไป พบว่าในระดับความลึกนี้มีแสงใต้ทะเล สาหร่ายและตะไคร่น้ำที่เป็นอาหารเพียงพอ ปะการังเหล่านี้จะพบมากในหมู่เกาะสุรินทร์และหมู่เกาะสิมิลัน สำหรับปะการังน้ำตื้นอาศัยอยู่ในความลึกระดับ 8-15 เมตรใต้ผิวน้ำ

ค้างคาว นอกจากปะการังแล้วยังมีสิ่งมีชีวิตอื่นที่อาศัยร่วมอยู่ในแนวปะการังอีกหลายชนิดที่สามารถพบได้ทั่วไปได้แก่ ฟองน้ำ ปะการังอ่อน กัลปังหา ดอกไม้ทะเล หนอนทะเล หอยมือเสือ หมึกทะเล กุ้งมังกรและปู สำหรับปลาในแนวปะการังได้มีการสำรวจและพบอย่างน้อย 54 ชนิด เช่น ปลากะรัง ปลากะพง ปลาหมูสี ปลาสร้อยนกเขา ปลาผีเสื้อ ปลานกขุนทอง

อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะสิมิลันมีสภาพป่าที่สมบูรณ์ มีความหลากหลายของพันธุ์ไม้ที่น่าสนใจโดยเฉพาะละมุดป่า ปอทะเล งวงช้างทะเล เป็นพันธุ์ไม้ที่หาพบได้ยาก มีเฉพาะแห่งตามเกาะใหญ่ในฝั่งทะเลตะวันตกเท่านั้น ในปี พ.ศ. 2535 ได้มีการสำรวจทรัพยากรสัตว์ป่าในเขตอุทยานแห่งชาติหมู่เกาะสิมิลัน พบว่ามีนกไม่น้อยกว่า 39 ชนิด ซึ่งแบ่งเป็น นก:ที่พบได้บ่อยในเขตพื้นที่อุทยานแห่งชาติได้แก่
- นกที่มีถิ่นที่อยู่ถาวรในประเทศไทยและไม่อพยพย้ายถิ่น เช่น เหยี่ยวแดง นกกวัก
- นกที่จัดเป็นกอพยพเข้ามาในประเทศไทยบางฤดูกาล เช่น นกปากซ่อมหางเข็ม นกเด้าลมหลังเทา
- นกประจำถิ่นและบางครั้งมีการอพยพย้ายถิ่นได้แก่ นกนางแอ่นบ้าน นกยางควาย นกอีลุ้มและนกนางนวลแกลบสีกุหลาบ

โลมาหัวขวด เนื่องจากอุทยานแห่งชาติหมู่เกาะสิมิลัน มีสภาพพื้นที่เป็นเกาะขนาดเล็ก อยู่ห่างไกลจากชายฝั่ง มีแหล่งน้ำจืดตามธรรมชาติน้อย จึงทำให้มี สัตว์เลี้ยงลูกด้วยน้ำนมน้อยเท่าที่สำรวจพบมี 27 ชนิด โดยทั่วไปมีขนาดเล็กประกอบด้วย ค้างคาว 16 ชนิด เช่น ค้างคาวปีกถุงเคราดำ ค้างคาวแวมไพร์แปลงเล็ก ค้างคาวมงกุฎเทาแดง ค้างคาวมงกุฎเล็ก ค้างคาวปีกพับเล็กและค้างคาวหน้าหมู กระรอก 3 ชนิด เช่น กระรอกบินแก้มสีเทา หนู 4 ชนิด เช่น หนูพานท้องเหลืองและหนูท้องขาว เม่นหางพวง อีเห็นธรรมดาและโลมาหัวขวดปากสั้น

สัตว์เลื้อยคลานที่พบมี 22 ชนิด ได้แก่ กิ้งก่าสวน เต่ากระ เต่ามะเฟือง ตะกวด เหี้ย งูเหลือม งูสามเหลี่ยม งูเขียวหางไหม้ท้องเขียว นอกจากนี้ยังสำรวจพบ สัตว์สะเทินน้ำสะเทินบก อีก 4 ชนิด ได้แก่ อึ่งน้ำเต้า คางคกบ้าน กบหนองและเขียดตะปาด นอกจากนี้ยังมีสัตว์อีกชนิดหนึ่ง ที่น่าสนใจ ได้แก่ ปูไก่ หรือที่คนทั่วไปเรียกว่า ปูขนเนื่องจากมีขนปรากฎอยู่บริเวณขาจำนวนมากจนเป็นลักษณะเด่นที่เห็นชัดพบเห็นได้ไม่ยากในหมู่เกาะสิมิลันโดยจะขุดรูอยู่ไม่ไกลจากแหล่งน้ำ